Anasayfa
     Biyografi
     Paylaşmak İstediklerim
     Büyüklere Hikayeler
     Çocuk Hikayeleri
     UZUN HİKAYELER
     Var
     Öç
     Altıngöl
     Oyuncakçı
     Kartopu
     Futbol Fanatiği
     Diyet Yemekler
     Barış Akarsu
     Congar Metal
     Elişi Çalışmaları
     Şiirsel Egzersizler
     Politika
     Ekonomi
     Çevre
     Hayvanlar
     Uzay
     Turizm
     Demeler
     Karışık
     Fıkralar
     Coğrafya
     Tarih
     Sağlık
     Şifalı Bitkiler
     Felsefe
     Konuk Yazarlar
     Foto Galeri
     Kapari Yetiştiriciliği
     Slayt / Sunum
     LİNKLER
     Kapari
     Reiki
     İletişim



En Çok Aranan Kelimeler

Ayla Congar | Kadın | Müzik | Doğa | Sanat | Fıkra | Kapari | Sanayi | Çanta | El işleri | Bilim | Dünya | İzmir | Çeşme | Ayla | Congar |

 
Paylaş

KAVİŞ ALAÇATIDA

Kaviş Godiciğim’e birkaç kez hırlayıp saldırdığı için ona eskisi kadar sevgi göstermekten vazgeçtim çünkü ben onu sevdikçe o Goldi’ye düşman oluyordu. Yemek verme işine gelince onu da komşumla hallettik ama Kaviş birdenbire ortadan kayboldu. Öldü sandım çok üzüldüm ama bir gün kaybolduğu gibi aniden ortaya çıktı.
Sonra yine ortaya çıktı.
Meğerse zehirlendikleri gün onları veterinere arabasıyla yetiştiren komşumuzun restoranında yemek yiyor, Alaçatı sokaklarında geziyormuş ve arada eski mahallesine geliyor, beni de ziyaret ediyormuş. Bunu da ağzı yaralanmış yatıyor gibi bir haber aldığım için onu ararken öğrendim ve o gün o restoranda otururken o da yanımda oturdu ve hasret giderdik. Resim de o gece çekildi. Aşağıda eski bir Kaviş haberi. Ha yeni adı Co, iki ismini de anlıyor.

SOKAK KÖPEĞİM KAVİŞ

Kaviş geçen yıl anneler gününde 11 tane yavru doğuran sokak köpeğimizin kalan 3 yavrusundan birisi. Diğer 2 sini sahiplendirdik. Maalesef diğer 8 yavru anne köpek ve abla köpeği kötü insan komşumuz tavuğunu çaldıkları için zehirledi.

Kaviş çok iyi bir köpek ama çok yılışık. Geçen kış her sokağa çıkışımda üstüme atladı ve kıyafetlerimi çamurladı. Elimize doğduğu için benden hiç korkmuyor, hiç de dinlemiyor. Ne git anlıyor ne de yapma dememizi.

Bu ara sadece Kaviş’e bakabiliyorum. Yediriyorum, içiriyorum, pire ilacı koyuyorum. İstediği zaman bahçeye girip Goldiyle oynamasına izin veriyorum ama Goldi biraz üstüne gelse korkup ağlıyor. Ablası da öyleydi onun, o da kahverengiydi. O ağlayınca da Goldiciğim suçlanıp içeri kaçıyor.

Herkes bir sokak köpeğine baksa; Barınak sorunu kalmaz.

Ayla Aytuna Congar
23 07 2014


Bu haber 867 defa okunmuştur

           
öyküler, barış akarsu, congar, izmir, ayla congar, congar sanayi, metal, küçük kız, zeytinyağı, börülce, çocuk, makarna, vücut, peynir, elişi çalışmaları, arkadaş, kadın, yemek, diyet, fıkralar, hikayeler, kapari, kuş gribi, temel, çantalar